Dowód na rolę czynnika martwicy nowotworów w opornej astmie ad 7

Nie było znaczących różnic między grupami w stężeniu tlenku azotu o pojedynczym przepływie, wyliczonym stężeniu pęcherzykowatego tlenku azotu, całkowitej lub zliczonej ilości komórek plwociny lub eozynofilowym eozynofilowym stężeniu białka, stęeniu interleukiny-8 lub leukotrienu cysteinylu (patrz Dodatek dodatkowy). Średnie stężenie histaminy w plwocinie zmniejszyło się z 36,1 do 14,0 ng na mililitr za pomocą etanerceptu i wzrosło z 37,0 do 41,3 ng na mililitr z placebo (średnia różnica w zmianie stężenia histaminy, 26 ng na mililitr, 95 procent przedziału ufności, od 5 do 48 ; P = 0,02) (tabela 3). Dyskusja
Wykazaliśmy, że oś TNF-. jest regulowana w górę u pacjentów z oporną na leczenie astmą, o czym świadczy zwiększona ekspresja TNF-. związanego z błoną, receptora TNF i enzymu konwertującego TNF-. przez monocyty krwi obwodowej. Antagonizm TNF-. z 10-tygodniowym leczeniem etanerceptem znacząco zmniejszał ekspresję TNF-a związanego z błoną przez monocyty krwi obwodowej i poprawiał PC20, jakość życia związaną z astmą, FEV1 i wyniki objawów, w porównaniu z placebo. . Wyjściowa ekspresja związanego z błoną TNF-. przez monocyty krwi obwodowej i zakres, w jakim został zmniejszony przez leczenie etanerceptem, były niezależnie związane z polepszeniem netto w obu pierwotnych pomiarach wyniku.
Zdecydowaliśmy się na ocenę aktywności TNF-. poprzez pomiar ekspresji TNF-. związanego z błoną, receptora powierzchni komórki i enzymu konwertującego TNF-. przez monocyty krwi obwodowej, ponieważ monocyty i makrofagi są ważnym źródłem TNF-. i technika ta jest nieinwazyjna i nadaje się do wielokrotnych pomiarów po leczeniu etanerceptem. Do oceny odpowiedzi na leczenie użyto TNF-a związanego z błoną, ponieważ istnieją dowody na to, że jest on bardziej związany z aktywnością biologiczną19 i wynikiem klinicznym wstrząsu septycznego24 niż inne markery. Nie jest jasne, w jakim stopniu pomiary dokonywane w monocytach krwi obwodowej są związane z podwyższeniem poziomu TNF-. w drogach oddechowych. Związek między ekspresją związanego z błoną TNF-. a reakcją na etanercept sugeruje, że wpływ monocytów krwi obwodowej jest istotny dla tych w bardziej biologicznie istotnych miejscach. Potrzeba więcej pracy, aby określić główne źródło TNF-. w drogach oddechowych u pacjentów z oporną na leczenie astmą i jak to się odnosi do markerów aktywności TNF-. w monocytach krwi obwodowej.
Potencjalne wyjaśnienia zwiększonej aktywności TNF-a w monocytach krwi obwodowej obejmują współistnienie astmy z innymi stanami zapalnymi związanymi ze zwiększoną aktywnością TNF-a i genetycznymi różnicami w genie TNF-. lub genami związanymi z regulacją produkcji TNF-.. . Zwiększona aktywność TNF-. prawdopodobnie nie odzwierciedla działania kortykosteroidów, ponieważ w badaniach in vitro wykazano, że kortykosteroidy zmniejszają wytwarzanie TNF-. przez monocyty25, chociaż efekt ten może być zmniejszony u pacjentów z oporną na leczenie astmą w wyniku oporność na kortykosteroidy. Nie można wykluczyć wpływu innych metod leczenia, chociaż nie ma silnego uzasadnienia biologicznego, aby zapewnić poparcie dla takiego efektu.
Korzystny wpływ wywołanego etanerceptem antagonizmu TNF-. na markery kontroli astmy potwierdza pogląd, że TNF-. przyczynia się do patogenezy opornej na astmę astmy.
[patrz też: badanie lh cena, portal znany lekarz, betamil ]
[więcej w: levomine, medycyna pracy czasopismo, torvalipin ]