Korzystny wpływ endarterektomii tętnic szyjnych u pacjentów z objawowymi zwężeniami tętnic szyjnych ad 6

Z tych powikłań 81 procent uznano za łagodne (bez trwałej konsekwencji i nie przedłużające hospitalizacji), a resztę uznano za umiarkowaną (bez trwałej konsekwencji, ale przedłużającą pobyt w szpitalu). Wydarzenia
Tabela 2. Tabela 2. Pierwsze zdarzenia niepożądane i awarie aktuarialne po dwóch latach obserwacji, zgodnie ze zdarzeniem definiującym niepowodzenie leczenia. Jak pokazano w pierwszym wierszu tabeli 2, oszacowanie ryzyka zgonu z powodu incydentów śmiertelnych lub nieinwazyjnych po 24 miesiącach od randomizacji wynosiło 26 procent dla pacjentów medycznych i tylko 9 procent dla pacjentów chirurgicznych (w tym każdego udaru lub śmierć występująca po operacji lub w ciągu 32 dni po randomizacji), powodująca bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 17 procent. Tak więc, na każde 100 pacjentów leczonych operacyjnie, 17 zostało oszczędzonych przez udar mózgu w ciągu następnych dwóch lat. Oznacza to redukcję względnego ryzyka o 65 procent i pokazuje, że sześciu takich pacjentów to liczba potrzebna do leczenia 22, aby zapobiec jednemu niepożądanemu zdarzeniu o 24 miesiące. Drugi do szóstego wiersza tabeli 2 pokazuje, że endarterektomia tętnic szyjnych pozostaje korzystna w odniesieniu do każdej z pięciu innych definicji zdarzeń wynikowych.
Tabela 3. Tabela 3. Całkowita śmiertelność według grupy leczenia. Zdecydowana większość pierwszych zdarzeń to udary po drugiej stronie ciała (61 u pacjentów leczonych vs. 26 u pacjentów chirurgicznych) i chociaż ogólna różnica między grupami leczenia pozostała istotna, gdy uwzględniono inne zdarzenia, endarterektomia tętnicy szyjnej okazała się korzystna, ponieważ zmniejszyła ruchy w głąb. Uwzględnienie udaru w rozmieszczeniu kontralateralnej tętnic szyjnych i trzonu kręgowego dodało tylko trzy zdarzenia do tych w grupie medycznej i osiem do grupy operacyjnej, a dalsze dodanie śmierci z dowolnej przyczyny spowodowało kolejne dziewięć i siedem wydarzeń, odpowiednio. Grupy leczone nie różniły się istotnie w całkowitej śmiertelności (Tabela 3).
Rysunek 1. Rysunek 1. Krzywe przeżycia dla grup leczenia. Te krzywe przeżycia Kaplana-Meiera pokazują prawdopodobieństwo przeżycia sześciu zdarzeń wskazujących na niepowodzenie leczenia po randomizacji. Liczba pacjentów, którzy pozostali bez zdarzeń w każdej grupie leczenia, jest pokazana w odstępach sześciomiesięcznych na dole każdego wykresu; liczby w chwili zero wynoszą 328 w grupie chirurgicznej i 331 w grupie medycznej. Krzywe w grupach różniły się istotnie (według testu chi-kwadrat MantelaHaenszela, P <0,001 dla wszystkich zdarzeń, z wyjątkiem jakiegokolwiek poważnego udaru lub śmierci , dla którego P <0,01).
Krzywe przeżycia dla wartości odbitych w każdym rzędzie w Tabeli 2 pokazano na rycinie 1. Pokazują one dwa dodatkowe punkty zainteresowania. Po pierwsze, wczesna wada pacjentów chirurgicznych (którzy byli narażeni na ryzyko udaru i śmierci okołooperacyjnej) została szybko pokonana, z krzywymi dla pacjentów medycznych i chirurgicznych przekraczających około trzech miesięcy po randomizacji. Po drugie, nie było dowodów na zbieżność tych dwóch krzywych aż do 30 miesięcy, co wskazuje, że korzystne efekty operacji utrzymywały się co najmniej tak długo.
Wśród pacjentów, którzy nie umierali ani nie mieli poważnego udaru mózgu w pierwszym miesiącu po randomizacji, ryzyko wystąpienia jakiegokolwiek poważnego lub śmiertelnego udaru mózgu w ciągu dwóch lat wynosiło 12,2 procent w grupie medycznej i 1,6 procent w grupie chirurgicznej (p <0,00001). [hasła pokrewne: pasy przepuklinowe, przychodnia sosnowiec, mastif tybetański cena allegro ]