Porównanie 2-agonisty, terbutaliny, z kortykosteroidem wziewnym, budezonidem, w nowo wykrytej astmie ad

Pacjenci mogli stosować terbutalinę z inhalatora z odmierzaną dawką (250 .g na dmuchanie) jako dodatkowego leku. Jeśli astma była niewystarczająco kontrolowana przez regularne badania i uzupełniającą terbutalinę po randomizacji, odpowiedzialny lekarz mógł przepisać doustną teofilinę (300 mg dwa razy na dobę). Pacjenci z ciężkimi zaostrzeniami astmy mogli otrzymywać doustny prednizolon przez sześć dni w malejących dawkach (30, 25, 20, 15, 10 i 5 mg na dobę). Pacjenci
Dorosłe (15 lub starsze) osoby niepalące (tj. Pacjenci, którzy nie palili w ciągu ostatnich sześciu miesięcy) z nowo wykrytą astmą oskrzelową (z objawami występującymi krócej niż 12 miesięcy) zostali włączeni po ich ocenie przez lekarza kliniki. Wymuszona objętość wydechowa w ciągu jednej sekundy (FEV1) musiała wzrosnąć o ponad 15 procent po inhalacji agonisty .2 lub zmniejszyć o więcej niż 15 procent po teście tolerancji wysiłku. Wymuszona pojemność życiowa (FVC) i FEV1 musiały wynosić co najmniej 80 procent przewidywanych wartości po leczeniu agonistą .2. FEV1 musiał spaść o ponad 15 procent po tym, jak pacjent wdychał 10 oddechów histaminy rozpylanych z roztworu zawierającego mniej niż 32 mg histaminy na mililitr. Pacjenci z historią regularnego leczenia lub leczenia kortykosteroidami lub kromolinem byli wykluczeni.
Spośród 103 pacjentów zakwalifikowanych i zrandomizowanych, 6 z nich później nie spełniało wszystkich kryteriów rejestracji. Trzech pacjentów leczono doustnie prednizolonem podczas okresu leczenia wstępnego, jeden miał nieodwracalną niedrożność płucną, a dwóch miało wartości FEV1 w okresie linii podstawowej, które były zbyt niskie (<80 procent wartości przewidywanej).
Uzyskano świadomą zgodę od wszystkich pacjentów. Badanie zostało zatwierdzone przez fińską Komisję Lekarską i lokalne komisje etyczne.
Wyniki nagrywania
W okresie przed leczeniem i kolejnych 12 tygodniach pacjenci zarejestrowali swój szczytowy przepływ wydechowy (PEF) przed przyjęciem leku rano i wieczorem (miernik przepływu piany Mini Wright, Clement Clarke International, Londyn, Wielka Brytania), ich zastosowanie dodatkowe leki i ich działania niepożądane. Codziennie rejestrowali również swoje objawy astmy (duszność, kaszel i wytwarzanie plwociny) oraz ich codzienne czynności, przypisując pojedynczą ocenę od 0 do 10 na każdy 24-godzinny okres. Wartości dla tych samych zmiennych rejestrowano podczas pierwszego i drugiego czterotygodniowego okresu oceny (od 44 tygodnia do 48 tygodnia i od 92 tygodnia do 96 tygodnia) po rozpoczęciu leczenia. Oceny wykonywane w klinice na początku okresu leczenia wstępnego i aktywnego, a następnie po 6, 12, 28, 44, 48, 92 i 96 tygodniach leczenia obejmowały spirometrię (z dynamicznym spirometrem z mieszkiem klinowym; , Vitalograph Ltd., Buckingham, Wielka Brytania lub Transferscreen II, Jaeger, Würzburg, Niemcy [jedno centrum]), test na odpowiedź oskrzeli (patrz poniżej) i kontrole dzienników pacjentów. Pacjentom powiedziano, aby przyjmowali ostatnią dawkę badanego leku wieczorem przed każdą wizytą i nie stosowali dodatkowych leków w ciągu sześciu godzin przed wizytą.
Ocena reakcji oskrzeli
Reakcję oskrzeli testowano przez prowokowanie roztworami difosforanu histaminy w soli fizjologicznej buforowanej fosforanem
[przypisy: przychodnia sosnowiec, lewofloksacyna, medycyna pracy czasopismo ]