Porównanie 2-agonisty, terbutaliny, z kortykosteroidem wziewnym, budezonidem, w nowo wykrytej astmie cd

Histaminę przygotowano w sześciu stężeniach podwojenia lub stopniach dawkowania -ie, 1, 2, 4, 8, 16 i 32 mg na mililitr. Roztwory dostarczano z nebulizatorów (DeVilbiss nr 40, Somerset, PA) pracujących przy przepływie powietrza 5 litrów na minutę. Nebulizery skalibrowano i uzyskano wyniki w zakresie od 0,125 do 0,2550 ml na minutę. Każdy pacjent korzystał z tego samego nebulizatora podczas całego badania lub, jeśli wymagał wymiany, inny nebulizator o tej samej mocy wyjściowej. Test prowokacji rozpoczął się od 10 oddechów pływowych nebulizowanego roztworu soli fizjologicznej i kontynuowano roztwory histaminy o kolejno wyższych stężeniach. Zmierzono FEV1 (w litrach, w temperaturze ciała i ciśnieniu podczas nasycania parą wodną) 1,5 minuty po każdym wyzwaniu 10-oddechowym. Rejestrowano najlepszą wartość co najmniej dwóch pomiarów z różnicą poniżej 4 procent. Wartość ta została porównana z wartością uzyskaną po inhalacji solanki. Testy Challenge przerwano, gdy FEV1 spadł o 15 procent lub więcej. Stężenie histaminy, które spowodowało spadek o 15 procent w FEV1, obliczono przez interpolację i nazwano stężenie prowokujące (PC15). Jeśli FEV1 spadł o mniej niż 15 procent, nawet gdy zastosowano najwyższe stężenie difosforanu histaminy (32 mg na mililitr), PC15 uznawano za 64 mg na mililitr. Analiza statystyczna
W celu pomiaru trzech zmiennych odzwierciedlających funkcję płuc – FVC, FEV1 i PC15 – jako punkt odniesienia wykorzystano czas randomizacji. W analizach zastosowano wartości logarytmiczne dla PC15, a wynik wyrażono jako etapy dawkowania – np. Etap 0 = mg na mililitr, etap = 2 mg na mililitr, i tak dalej. Wartości dla czterech zmiennych zapisanych w dziennikach – poranny PEF, wieczorny PEF, wynik astmy i liczba zaciągnięć suplementu .2-agonisty – zostały najpierw zredukowane do wartości średnich dla sześciotygodniowego okresu przed leczeniem i czterotygodniowego okresy leczenia (tygodnie do 4, 5 do 8, 9 do 12, 45 do 48 i 93 do 96). Jako wartość odniesienia użyto średniej wstępnej.
Wszystkie siedem zmiennych analizowano pod kątem zmiany od wstępnej obróbki do okresów leczenia i pod względem tendencji w dwuletnim okresie leczenia. Analizy różnic między grupami i pomiędzy nimi wykonano za pomocą testu t z ogólnymi wartościami średnimi dla okresu leczenia. Analizy wyników astmy przeprowadzono jednak za pomocą testów Wilcoxona. Analizy trendów podczas leczenia – np. Czy średni poziom skuteczności zmienił się w późniejszym okresie obserwacji – przeprowadzono metodą regresji liniowej długości leczenia po randomizacji, aby obliczyć nachylenie dla każdego pacjenta, tak aby krok po kroku wzrost w momencie rozpoczęcia leczenia nie zostałby uwzględniony w trendzie. Wszystkie testy były dwustronne. Wartości P poniżej 0,05 uważano za wskazujące na istotność statystyczną.
Analiza danych dotyczących wszystkich 103 pacjentów dała wyniki podobne do tych u 97 pacjentów spełniających wszystkie kryteria rejestracji. Wyniki dla wszystkich 103 pacjentów podano poniżej (analiza zamiaru leczenia).
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka i funkcja płuc grup leczniczych na końcu okresu przed leczeniem. * Ryc. 1
[patrz też: niepokonani cda, picie drożdży efekty, levomine ]