Znaczenie prognostyczne autoimmunizacji podczas leczenia czerniaka z interferonem czesc 4

Analizę punktową w 3 i 12 miesiącu przeprowadzono dla wolnego od nawrotów i całkowitego przeżycia zgodnie ze stanem autoimmunologicznym. Stan autoimmunologiczny został uwzględniony w modelach jako zmienna zależna od czasu. Inne współzmienne w modelach jednowymiarowych i wielowymiarowych obejmowały wiek (<52 lat vs. . 52 lata), grupę leczoną interferonem alfa-2b (tylko terapia indukcyjna vs. terapia rozszerzona), płeć (mężczyzna vs. kobieta), grubość Breslow (od 0 do 2,0 vs. 2,1 do 4,0 vs.> 4,0 mm), poziom Clarka (II lub III vs. IV lub V), inwazja naczyniowa (tak vs. nie), owrzodzenie (tak lub nie), regresja (tak vs. nie) stadium (IIB lub IIC lub nieokreślone II vs. III) oraz zaangażowanie węzłów chłonnych (tak lub nie). Testy Fishera i chi-square zostały użyte do porównania grup z lub bez autoprzeciwciał lub przejawów autoimmunologicznych. Wszystkie podane wartości P są dwustronne. Nie przeprowadzono żadnych analiz pośrednich. Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i wyjściowa pacjentów. Próbki krwi pobrano od 203 pacjentów; 3 miały autoprzeciwciała na linii podstawowej i zostały wyłączone z badania. Tabela przedstawia wyjściową charakterystykę pozostałych 200 pacjentów. Spośród nich 96 losowo przydzielono do wyłącznie dożylnej terapii indukcyjnej, a 104 do dożylnej terapii indukcyjnej i 48 tygodni terapii podskórnej. Mediana wieku pacjentów wynosiła 52,7 lat (zakres od 19,4 do 73,6). W momencie włączenia do badania 55 pacjentów (28 procent) miało AJCC stadium II choroby, 138 (69 procent) miało stadium III choroby, a 7 (4 procent) miało nieznany status węzła limfatycznego. U wszystkich pacjentów z wyjątkiem 7 z nieznanym stanem węzłów chłonnych i 26 bez informacji o owrzodzeniu zmiany skórnej, choroba została odnowiona zgodnie ze zmienionymi kryteriami oceny stopnia zaawansowania AJCC.1
Pacjentów obserwowano po medianie wynoszącej 45,6 miesiąca (przedział ufności 95%, 39,5 do 51,6); 115 pacjentów (58 procent) miało nawrót, a 2 zmarło bez udokumentowanego nawrotu. Oszacowanie u tych dwóch pacjentów wykonanych miesiąc przed śmiercią u jednego pacjenta i dwa miesiące przed śmiercią u drugiego nie ujawniło żadnych dowodów na nawrót guza. Średni czas przeżycia bez nawrotów dla całej populacji wynosił 28,0 miesięcy (zakres od 0,3 do 84,7, przedział ufności 95%, 18,2 do 37,7). W ostatnim badaniu zmarło 82 pacjentów (41 procent). Mediana przeżycia wyniosła 58,7 miesiąca (zakres, od 3,8 do 91,8, przedział ufności 95%, od 42,8 do 74,6).
Wykrywanie autoprzeciwciał lub manifestacji autoimmunologicznych
Tabela 2. Tabela 2. Autoprzeciwciała lub objawy autoimmunizacji u pacjentów leczonych interferonem Alfa-2b. Jak pokazano w Tabeli 2, autoprzeciwciała lub kliniczne objawy autoimmunizacji wykryto u 52 pacjentów (26 procent) (23 w grupie terapii indukcyjnej i 29 w grupie terapii rozszerzonej, P = 0,63); liczne objawy autoodporności rozwinęły się u 16 pacjentów (8 procent) (odpowiednio i 15). Przeciwciała przeciwtarczycowe wykryto u 43 pacjentów (22 procent) (16 w grupie terapii indukcyjnej i 27 w grupie terapii rozszerzonej, P = 0,12). Ogólnie, autoprzeciwciała obserwowano częściej w grupie pacjentów otrzymujących terapię przez rok. Bielactwo rozwinęło się u 11 pacjentów (6 procent) (5 w grupie z indukcją i 6 w grupie z rozszerzoną terapią), a 19 pacjentów (odpowiednio 2 i 17) miało inne objawy kliniczne przypisywane autoimmunizacji
[patrz też: psycholog ursynów, czasopismo medycyna pracy, levomine ]
[przypisy: levomine, medycyna pracy czasopismo, torvalipin ]