Związek między czynnikiem martwicy guza a postępem choroby u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym czesc 4

Związek między poziomem TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym a stopniem niepełnosprawności po włączeniu do badania u pacjentów z przewlekłym postępującym stwardnieniem rozsianym. Stopień niepełnosprawności został oceniony przez EDSS. Poziomy TNF-. były istotnie skorelowane z wynikiem EDSS (r = 0,834, P <0,001) u pacjentów, którzy mieli wykrywalny poziom TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym. Ryc. 3. Ryc. 3. Związek pomiędzy poziomem TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym a wskaźnikiem progresji u pacjentów z przewlekłym postępującym stwardnieniem rozsianym po włączeniu do badania. Poziomy TNF-. były istotnie skorelowane ze wskaźnikiem progresji (r = 0,741, P <0,001) u pacjentów, którzy mieli wykrywalny TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym.
U 17 pacjentów z przewlekle postępującą stwardnieniem rozsianym, którzy mieli wykrywalne poziomy TNF-., średnie (. SD) poziomy w płynie mózgowo-rdzeniowym były znacząco wyższe niż w odpowiednich próbkach surowicy (97,88 . 47,84 vs. 20,94 . 10,92 U na mililitr; 95-procentowy przedział ufności, 74,42 do 122,87 w porównaniu z 15,32 do 26,55). Poziom płynu mózgowo-rdzeniowego w TNF-. u tych pacjentów był skorelowany z wynikami EDSS na początku badania (ryc. 2) oraz z wartościami wskaźnika progresji (ryc. 3).
Tabela 1. Tabela 1. Wskaźniki kliniczne i biochemiczne u 32 pacjentów z przewlekłym postępującym stwardnieniem rozsianym. U pacjentów z przewlekle postępującą stwardnieniem rozsianym, zależność poziomów TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym od klinicznych i biochemicznych wskaźników progresji choroby analizowano za pomocą wieloczynnikowej analizy regresji. Poziomy TNF-. nie korelowały z obecnością oligoklonalnych pasm IgG w płynie mózgowo-rdzeniowym, dokanałowej syntezie IgG, całkowitym białku płynu mózgowo-rdzeniowego lub pleocytozie (Tabela 1). Poziomy TNF-. korelowano z wynikiem EDSS (P <0,0005), zmianą wyniku EDSS z pierwszej wizyty na 24-miesięczną wizytę (P <0,0001) i wartością wskaźnika progresji (P = 0,027).
Tabela 2. Tabela 2. Zmiana wskaźników klinicznych w okresie 24-miesięcznym u 32 pacjentów z przewlekłym postępującym stwardnieniem rozsianym. * U większości pacjentów z przewlekłym postępującym stwardnieniem rozsianym objawy nasilały się w ciągu dwuletniego okresu badania, podczas gdy tylko dwóch pacjentów ze stabilną chorobą miało łagodne nasilenie objawów. Stwierdzono znaczny wzrost stopnia niepełnosprawności w ciągu 24 miesięcy u pacjentów z przewlekle postępującą stwardnieniem rozsianym, u których wystąpiły podwyższone poziomy TNF-. w płynie mózgowo-rdzeniowym (Tabela 2). Jeden pacjent, który miał poziom TNF-. wynoszący 176 U na mililitr w płynie mózgowo-rdzeniowym i wynik EDSS 6,0 po wejściu do badania, zmarł po 22 miesiącach obserwacji. W przeciwieństwie do tego, nie obserwowano istotnego wzrostu stopnia niepełnosprawności u pacjentów z postępującą chorobą, którzy nie wykazywali reaktywności TNF-. w momencie wejścia do badania (Tabela 2). Sześciu pacjentów z przewlekle postępującą stwardnieniem rozsianym, którzy mieli spadek wyniku EDSS o więcej niż 3 punkty, leczono steroidami podczas okresu obserwacji – podejście, które nie zmieniało znacząco szybkości progresji choroby. Żaden pacjent nie otrzymywał azatiopryny lub cyklofosfamidu podczas okresu obserwacji.
Rysunek 4
[przypisy: przychodnia sosnowiec, wetlandia, ortodonta ursynów ]